Faunus, μια αρκετά ενδιαφέρουσα doom/black solo project προσπάθεια, που θα μας απασχολήσει στο review μας αλλά, ελπίζω, και μελλοντικά…
Με ένα όνομα βγαλμένο από τα σπλάχνα της Ρώμης, και πιο συγκεκριμένα ένα όνομα που βρίσκει την αντιστοιχία του στον μικρό προστάτη των ποιμένων της ελληνικής μυθολογίας, ή σε μια σκοτεινή θεότητα όπως ο τραγοπόδαρος Πάνας.
Ας μιλήσουμε για τη μουσική λοιπόν…
Το άλμπουμ «Where Everything Begins with an End» των Faunus αποτελείται από τέσσερα κομμάτια μεγάλης διάρκειας, τα οποία κατά τη γνώμη μου ακούγονται ευχάριστα και εύκολα.
Ο δίσκος γενικά «Burzumίζει» σε κάποια σημεία, πράγμα αρκετά θετικό. Τα επαναλαμβανόμενα μελωδικά riffs και η σκοτεινή διάθεση ενορχηστρώνονται έτσι ώστε να κάνουν τα βράδια σας πιο απόκοσμα, ενώ καλή εντύπωση προκαλούν και τα ηχητικά εφέ από φυσικούς ήχους που εμπεριέχονται και δίνουν μια ανάσα παγωμένης ατμόσφαιρας.
Ο ήχος έχει την κλασική χροιά θορυβώδους blackιάς. Κατ’ εμέ, το αποτέλεσμα θα απογειωνόταν με έναν όχι τόσο επιτηδευμένα παραμορφωμένο ήχο, χωρίς βέβαια να λέμε ότι η όλη δουλειά είναι κακής παραγωγής. Αυτή όμως είναι καθαρά προσωπική άποψη.
Κατά τα άλλα, τα φωνητικά με τα βραχνά και σκληρά ουρλιαχτά δένουν άριστα με το όλο σύνολο. Πολύ καλές κιθάρες, που δίνουν μελωδία, συνδυάζονται με το μπάσο και τα ντραμς που κρατούν τον ρυθμό, ενώ τα πιατίνια βαράνε στο κόκκινο!
Άλλο ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο στον δίσκο είναι ότι τα τραγούδια έχουν τα ονόματα των τεσσάρων εποχών, κάτι σαν τον Βιβάλντι. Η διαφορά εδώ είναι ότι δίπλα στους τίτλους αυτούς υπάρχει και ένας χαρακτηρισμός για κάθε εποχή. Οι τίτλοι έχουν ως εξής:
Autumn – Death Winter – Gestation Spring – Birth Summer – Maturation
Ένας αρκετά καλοδουλεμένος δίσκος, άξιος της προσοχής σας! Είναι μια αξιοπρεπής πρώτη προσπάθεια. Προσωπικά, όμως, θα ήθελα να δω και περισσότερα πράγματα από τους Faunus, γιατί έχουν πολλά καλά στοιχεία που θα μπορούσαν να πάνε ένα βήμα παρακάτω τη δουλειά τους, τονίζοντας ίσως κάποια από τα ήδη υπάρχοντα στοιχεία. Για παράδειγμα, στο Spring – Birth, από το 9:25 μέχρι το τέλος του τραγουδιού, ξεκινά ένα μελωδικό χαλί πίσω από την κιθάρα, που θα έλεγα ότι μοιάζει πολύ αχνά με το αρμόνιο που ακούγεται στο “Seventh Son of a Seventh Son” των Iron Maiden. Θα είχε ενδιαφέρον αν σε επόμενη δουλειά αυτό γινόταν εντονότερο στα κομμάτια.
Ανεπιφύλακτα, λοιπόν, σας προτείνω την ακρόαση αυτού του album και σίγουρα θα μείνετε ευχαριστημένοι.
Για το Reckoning Hour / Metal Revolt Magazine Ημερομηνία δημοσίευσης : 10 Δεκεμβρίου 2015
