Από την πανέμορφη Κολομβία αναδύονται οι Eshtadur, μια μπάντα που μόνο άγνωστη δεν είναι πλέον στον extreme metal χώρο. Η ιστορία τους ξεκινά το 2007 και μετρούν τέσσερα full-length albums στις αποσκευές τους. Επιστρέφουν στις 2 Οκτωβρίου 2026 με την πέμπτη τους ολοκληρωμένη δουλειά, “In Darkness All Shadows Gone”, έναν δίσκο που θεωρώ δήλωση απόλυτης ετοιμότητας για την εδραίωσή τους στην extreme metal σκηνή!
Αν έπρεπε να τοποθετήσω τους Eshtadur σε έναν πίνακα με μπάντες, θα τους έβαζα κάπου ανάμεσα στους Behemoth και τους πολύ αγαπημένους μου Septicflesh. Αυτό περισσότερο ως ένα πρώτο σημείο αναφοράς παρά ως απόλυτη περιγραφή του ήχου τους, γιατί όσο περισσότερο βυθίζεσαι στο “In Darkness All Shadows Gone”, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι τη μοναδική μουσική «ταυτότητα» και το μουσικό στίγμα που αφήνουν οι Κολομβιανοί!
Γενικά, η μουσική τους είναι επιθετική, σκοτεινή extreme metal, με έντονα melo-death και black metal στοιχεία, όμως εκεί που πραγματικά το album με κερδίζει είναι η δουλειά στις ορχηστρικές συνθέσεις του.
Και τι σπουδαία δουλειά έχει γίνει εδώ…
Σε πολλά σημεία, η ορχήστρα αγκαλιάζει τα βίαια riffs και προσθέτει σκοτεινιά, αγωνία, φαντασία και, πάνω απ’ όλα, βάθος! Ένα βάθος που σε βάζει να παρακολουθήσεις μια ιστορία που εξελίσσεται όσο ακούς τη μουσική τους.
Και αυτό έχει σημασία, γιατί στο “In Darkness All Shadows Gone” η ορχήστρα δεν βρίσκεται απλώς στο background για να κάνει τα κομμάτια να ακούγονται μεγαλύτερα ή περισσότερο «επικά».
Μάλιστα, εδώ δεν μιλάμε απλώς για προγραμματισμένα orchestrations. Οι Eshtadur συνεργάστηκαν με την Caldas Symphonic Orchestra, με τις ορχηστρικές εκτελέσεις να ηχογραφούνται στο Batuta’s Theater στο Manizales της Κολομβίας. Και πραγματικά, η διαφορά είναι αισθητή!
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα όλων των παραπάνω είναι το “Umbra”. Από άποψη riffs, νιώθω πως ίσως ξεκινά ως το πιο Behemoth-ικό κομμάτι του δίσκου. Σχεδόν αμέσως όμως, καταλαβαίνεις πως μιλάμε για κάτι διαφορετικό, καθώς οι Eshtadur ντύνουν αυτή την επιθετικότητα με την πολυεπίπεδη, σκοτεινή αλλά ταυτόχρονα μελωδική ορχηστρική προσέγγισή τους.
Το “Umbra” είναι πραγματικά μια πολυεπίπεδη «σκιά», με φανταστικό χαρακτήρα και πολλές διαφορετικές διαστάσεις. Είναι απίστευτο το τι καταφέρνουν εδώ με την ορχήστρα και προσωπικά απόλαυσα ιδιαίτερα τον τρόπο με τον οποίο αυτή αγκαλιάζει το metal μέρος της σύνθεσης, αντί απλώς να το συνοδεύει.
Και οι λεπτομέρειες δεν σταματούν εκεί. Στο “Umbra” συναντάμε ακόμη και το παραδοσιακό κολομβιανό tiple, ένα ακόμη στοιχείο που δείχνει πόσο βαθιά έχουν δουλέψει οι Eshtadur πάνω στις διαφορετικές υφές και διαστάσεις της μουσικής τους.
Δεν θέλω, όμως, να κουράσω κάνοντας μια track-by-track παρουσίαση. Άλλωστε, θεωρώ πως το “In Darkness All Shadows Gone” λειτουργεί καλύτερα όταν αντιμετωπίζεται ως μια ολοκληρωμένη εμπειρία.
Τα κομμάτια των Eshtadur είναι γεμάτα-ολοκληρωμένα!
Είναι επιθετικά, έχουν μελωδία, ατμόσφαιρα και βάθος. Υπάρχουν συνεχώς διαφορετικά επίπεδα μέσα στις συνθέσεις, χωρίς όμως να αισθάνεσαι ότι η μπάντα προσθέτει πράγματα απλώς και μόνο για να εντυπωσιάσει.
Σε αυτό βοηθά σημαντικά και η πολύ καλή, «καθαρή» παραγωγή, η οποία δίνει στην μπάντα τον απαραίτητο χώρο ώστε να αναδείξει την ποιότητα και τον μουσικό πλούτο της. Με τόσα διαφορετικά πράγματα να συμβαίνουν ταυτόχρονα, θα ήταν πολύ εύκολο ο ήχος να καταλήξει υπερφορτωμένος. Αντίθετα, τα διαφορετικά στοιχεία έχουν τον χώρο που χρειάζονται χωρίς ο δίσκος να χάνει την… ουσία του.
Πίσω από όλα αυτά υπάρχει και ένα concept που περιστρέφεται γύρω από τον μυστικισμό, την εσωτερική μεταμόρφωση και την αντιμετώπιση του σκοταδιού ως απαραίτητο βήμα προς την αυτογνωσία. Και χωρίς να χρειάζεται κανείς να γνωρίζει κάθε λεπτομέρεια της ιστορίας για να απολαύσει τον δίσκο, αυτή η φιλοσοφία μοιάζει να ταιριάζει γάντι με τη σκοτεινή και μυστηριακή ατμόσφαιρα της μουσικής τους.
Μιλάμε για έναν ώριμο extreme metal δίσκο, που ξέρει πού απευθύνεται και, κυρίως, ξέρει τι θέλει να δώσει στον ακροατή. Μια πλούσια μουσική εμπειρία! Ένα ταξίδι στον σκοτεινό, μυστικιστικό κόσμο του συμφωνικού extreme metal.
Το “In Darkness All Shadows Gone” είναι ένας δίσκος που απόλαυσα πραγματικά από την αρχή μέχρι το τέλος. Και όταν μετά από περίπου μία ώρα ακρόασης φτάνεις στο τέλος και αισθάνεσαι έτσι, κάτι έχει γίνει πολύ σωστά!
Βλέπω στους Eshtadur μια μεγάλη μπάντα του extreme χώρου να κυνηγάει αυτό που της ανήκει…
Και πραγματικά ελπίζω να το πάρει… Γιατί το αξίζει!
