Οι Fen από την Αγγλία είναι αυτοί που απασχόλησαν τον γράφοντα αυτή την εβδομάδα. Το είδος που πραγματεύονται είναι το Atmospheric Black Metal/Post-Rock.
Το συγκρότημα αυτό από την αρχή μού φάνηκε ότι ξεχωρίζει.
Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν το υπέροχο λογότυπο και μετά, φυσικά, πέρασα αμέσως στο ψητό!
Το άλμπουμ αυτό, κατά την ταπεινή μου άποψη, δείχνει τον προορισμό που θα ακολουθήσει λίγα χρόνια αργότερα το συγκρότημα.
Γεροί πυλώνες μπαίνουν στον πρώτο τους δίσκο το 2009. Έχουν βρει, φυσικά, τον ήχο τους εξ αρχής και πατάνε με σιγουριά στο έδαφος.
Αυτός ο αέρας σιγουριάς βρίσκεται σε όλες τους τις δουλειές. Η εξέλιξή τους δεν σταματά, ενώ τα σταθερά βήματα προς την άνοδο είναι το χαρακτηριστικό που τους κάνει κραταιούς σε μια σκηνή που βομβαρδίζεται συνεχώς από νέες κυκλοφορίες, οι οποίες συνήθως είναι αρκετά άκαμπτες.
Στην περίπτωση αυτή βλέπουμε μια συνεχή θαλασσοταραχή που φουσκώνει από άλμπουμ σε άλμπουμ, με μακροσκελή κομμάτια και έναν ήχο κιθάρας μαγικό, λες και ο ίδιος ο Ποσειδώνας παράτησε την τρίαινά του και τώρα παίζει κιθάρα, αναστατώνοντας τη ζωή στον βυθό.
Ο πυθμένας συναντά την επιφάνεια και το αντίστροφο. Διακυμάνσεις συναισθημάτων και σκοτεινή διάθεση ακολουθούν τον δρόμο των χθόνιων θεοτήτων.
Η ατμόσφαιρα είναι φορτισμένη, ενώ τα όργανα δείχνουν το δέσιμο όλης της σύνθεσης. Είναι κάτι το εξαιρετικό: ηχητικά εφέ, ακουστικά σημεία, ακουστικά σόλο, καθαρά φωνητικά, σκληρά φωνητικά — όλα θα τα δεις εδώ.
Νομίζω ότι αξίζει η ακρόαση όλων των άλμπουμ αυτού του μεγάλου συγκροτήματος, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο, ώστε να φανεί έτσι η δυναμική που έχουν.
Η εξέλιξη φαίνεται από δουλειά σε δουλειά, χωρίς αυτή να αλλοιώνει το στυλ του σχήματος και χωρίς να σε αφήνει να βαρεθείς.
Διάλεξα το πρώτο τους full length για review, γιατί τα πράγματα πρέπει να τα παίρνεις πάντα από την αρχή για να φτάσεις στο τέλος, ειδικά όταν οι συγκυρίες το επιτρέπουν.
Και οι συγκυρίες εδώ είναι ότι όλα τα άλμπουμ τους είναι εξαιρετικά και φαίνεται η πολλή δουλειά που έχουν ρίξει.
Υ.Γ.: Εδώ φάνηκε μια πολύ δυνατή δουλειά. Νομίζω ότι τα συγκροτήματα σήμερα, και ειδικά τα ελληνικά, πρέπει επιτέλους να μπουν λίγο στον ρόλο του ακροατή και να μυηθούν σε νέα ακούσματα. Οι αγκυλώσεις είναι αυτές που κρατούν πίσω τη μουσική μας.
Για το Reckoning Hour / Metal Revolt Magazine
Κ΄ώστας Illusion
Ημερομηνία δημοσίευσης : 29 Μαρτίου 2016
