Slayer – Repentless

Thrash. Slayer. Τίποτα δεν είναι πιο άρρηκτα συνδεδεμένο στον κόσμο της metal. Μετά τη μεγάλη απώλεια του Hanneman και τη θορυβώδη αποχώρηση του Lombardo, τι είναι αυτό που ωθεί το συγκρότημα στη συνέχιση του έργου του; Την Παρασκευή οι Slayer αποδεικνύουν ξανά, με το 11ο άλμπουμ τους, γιατί θεωρούνται από τους ιδρυτές της extreme σκηνής. Εμείς σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας τρεις μέρες νωρίτερα.

Τα χρόνια από το 2011 και ύστερα ήταν πολύ δύσκολα για τους Αμερικανούς. Η αποχώρηση δύο βασικότατων μελών ίσως να έφερνε σε τέλμα οποιαδήποτε άλλη μπάντα, αλλά όχι τους Slayer. Όχι μόνο βρήκαν νέους συμμάχους στα πρόσωπα των Gary Holt και Paul Bostaph, αλλά προχώρησαν και σε μετακόμιση από την προηγούμενή τους εταιρεία στην ανεξάρτητη αλλά πασίγνωστη Nuclear Blast.

Το πρώτο πράγμα που θα παρατηρήσει κανείς από το πρώτο δευτερόλεπτο του δίσκου είναι η καθαρότητα στον ήχο. Η δουλειά του Terry Date είναι ολοφάνερη. Πρόκειται για μια σφιχτή παραγωγή, με πιο μοντέρνα επεξεργασία, η οποία όμως ταυτόχρονα διατηρεί το ύφος που οι ίδιοι οι Slayer έχουν ορίσει όλα αυτά τα χρόνια. Οι κιθάρες ηχούν άριστες και τα παιξίματα είναι πιο συγκρατημένα και τεχνικά εκτελεσμένα σε σχέση με προηγούμενους δίσκους. Η διαφορά στον ήχο του Holt σε σχέση με τον Hanneman είναι επίσης εμφανής: πιο μαζεμένος ήχος, χωρίς υπερβολές στις ρυθμίσεις και με πιο ελεγχόμενα κιθαριστικά μέρη.

Όλα τα τραγούδια του δίσκου είναι σαφώς πιο μελωδικά από ό,τι μας είχαν συνηθίσει σε προηγούμενες δουλειές, παρόλο που είναι συντεθειμένα από τον Kerry King, κάτι που ο ίδιος δικαιολόγησε λέγοντας πως «οι fans δεν είναι ακόμη έτοιμοι για τη συμμετοχή του Gary στη συνθετική διαδικασία».

Από την πλευρά των κρουστών και των φωνητικών, «παλιά μου τέχνη κόσκινο». Χέρια και πόδια δουλεύουν σαν δράπανα, ενώ ο λαιμός του Tom γράφει υπερωρίες. Στιχουργικά, ο δίσκος κινείται σε ασυνήθιστα χαμηλά επίπεδα μισανθρωπισμού σε σχέση με αυτά που μας έχουν συνηθίσει οι Slayer. Ο ίδιος ο King έχει αναφέρει ότι το κομμάτι “Piano Wire” είναι η τελευταία σύνθεση του Hanneman πριν τον θάνατό του.

Εν κατακλείδι, το Repentless είναι ένας δίσκος που, παρότι δεν φέρνει τίποτα νέο, δεν μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα…γιατί είναι Slayer! Πρόκειται για απόλυτη ηχητική καταστροφή, σε πλήρη συνάφεια με όσα μας έχουν συνηθίσει εδώ και τρεις δεκαετίες. Είναι γεγονός ότι η απουσία των Hanneman και Lombardo ηχεί παντού μέσα σε αυτόν τον δίσκο, αλλά ακόμη κι αν αυτό συνέβη κάτω από δυσάρεστες συνθήκες, αποδεικνύεται πως το συγκρότημα κατάφερε να σταθεί όρθιο.

Οι fans,και όχι μόνο, του είδους θα απολαύσουν με το παραπάνω αυτό το 11ο έργο των Slayer. Δυνατή κυκλοφορία, βαριά παιξίματα, ώριμη παραγωγή και ένας δίσκος που σφύζει από επαγγελματισμό.