SARABANTE – POISONOUS LEGACY

Είναι κοινό μυστικό ότι η ντόπια underground σκηνή του ακραίου ήχου είναι ηφαίστειο που κοχλάζει. Και αν οι προβολείς πέφτουν συνήθως στον πιο οικείο, για τους περισσότερους ,metal χώρο, η πραγματική “επανάσταση” για τα εγχώρια δεδομένα λαμβάνει χώρα στην punk/crust/core σκηνή. Πολλαπλά φεστιβάλ, δεκάδες νέες μπάντες και κυκλοφορίες κάθε χρόνο με τρομερή αύξηση σε ποιότητα και εύρος, από ένα χώρο που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν ταυτισμένος με την κακή παραγωγή και τον κακώς εννοούμενο ερασιτεχνισμό. Πρωτοπόροι σε αυτήν τη μουσική “άνοιξη”, το πενταμελές σχήμα των Αθηναίων Sarabante. Η μπάντα δημιουργήθηκε το 2006 και κυκλοφόρησε την πρώτη της δουλειά “Remnants” to 2011. Δύο χρόνια αργότερα ακολούθησε το 7ιντσο “Έρμαια των Καιρών/Under the Shadows” με δύο ομώνυμα τραγούδια. Το “Poisonous Legacy” είναι το δεύτερο full-length album των παιδιών και κυκλοφορεί από την Southern Lord.

Βασική διαφορά κατά τη γνώμη μου, μεταξύ αυτού του δίσκου και του προκατόχου του είναι το γεγονός πως η neo-crust μελωδικότητα παύει να είναι σταθερά.. Με τη μελωδία πάντα παρούσα, αυτή τη φορά το κέντρο μετατοπίζεται κάπως στην hardcore punk ταχύτητα και επιθετικότητα, πράγμα που κάνει το album λιγότερο επικό και ατμοσφαιρικό σε κάποια σημεία, αλλά περισσότερο άμεσο και mosh friendly. Μέχρι περίπου τη μέση, ο χρόνος κυλάει γρήγορα ενώ στην συνέχεια οι ρυθμοί πέφτουν κατά καιρούς πράγμα που μας δίνει την ευκαιρία να εκτιμήσουμε τη στιχουργική ποιότητα (και στις δύο γλώσσες), την ικανότητα δηλαδή της μπάντας να ασκεί κριτική στη συμπεριφορά του σύγχρονου μαζάνθρωπου και στο δυστοπικό μέλλον που του επιφυλάσσεται χωρίς να υποβιβάζει τη δουλειά της σε συνθηματολογία που θυμίζει διαδήλωση. Αξίζει να αναφέρουμε συγκεκριμένα τη φοβερή δουλειά που έχει γίνει στα τύμπανα αλλά και την ευχάριστη ύπαρξη μερικών σύντομων metalic riffs στο υπόστρωμα κάποιων κομματιών (“Αιώνια Πληγή”). Αγαπημένα κομμάτια τα “Eternal Complacency”, “Ισόβιος Φόβος” και “Παγιδευμένος”.

Συνοψίζοντας, ένας πολύ καλός δίσκος με ισόποσες δόσεις καφρίλας, αστικής μελαγχολίας και στοχασμού. Ένα ποιοτικότατο αντιπροσωπευτικό δείγμα σύγχρονου crust και η απόδειξη πως στον ακραίο ήχο όπως και στη ζωή, το θέμα δεν είναι να τα “σπας” αλλά το πως και γιατί το κάνεις. Εύκολα στις καλύτερες κυκλοφορίες του είδους μέχρι στιγμής.