False Coda-Closer to the Edge

Η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά, μετά από αρκετά χρόνια, δυσκολεύομαι να γράψω κριτική για μία μπάντα. Συνήθως είμαι απόλυτος στις απόψεις μου: αν μου αρέσει μία μπάντα, θα μιλήσω με τα καλύτερα λόγια γι’ αυτήν, ενώ αν δεν μου αρέσει, θα την «κράξω» όσο δεν πάει. Για τους False Coda χρειάστηκε να ακούσω τον δίσκο τους αρκετές φορές, ώστε να μπορέσω να κατασταλάξω στο αν θα τους κρατήσω ή όχι στο σκληρό μου. Η απάντηση, μετά από 120 λεπτά ακρόασης, είναι ναι.

Όταν πρόκειται να μιλήσει κάποιος για μία progressive μπάντα, πρέπει να είναι πάρα πολύ προσεκτικός όσον αφορά τον ήχο της.

Το Closer to the Edge αποτελεί έναν ιδιαίτερο δίσκο και σίγουρα κάτι που δεν ακούς κάθε μέρα. Είναι επίσης ένας δίσκος που, σε καμία περίπτωση, δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με αυτά που μας δίνει το press kit. Δεν μπορώ να πω πως μου θύμισε ούτε Savatage ούτε Symphony X. Αυτό το μελωδικό progressive που παίζουν οι False Coda μου φέρνει περισσότερο στο νου κάτι από Evergrey. Τα σύντομα solo και οι απότομες εναλλαγές στον ρυθμό είναι σίγουρα χαρακτηριστικά της progressive metal, αλλά ταυτόχρονα ο τρόπος με τον οποίο αποδίδονται θυμίζει έντονα το ύφος των Evergrey.

Αυτό που, σε κάθε περίπτωση, με εντυπωσίασε στον δίσκο είναι το ωραίο δέσιμο των ρυθμών μεταξύ τους, καθώς και τα καλά κρυμμένα psychedelic στοιχεία μέσα στα κομμάτια. Παράδειγμα αυτών των psychedelic στοιχείων αποτελεί το πρώτο κομμάτι του δίσκου, το “Simple Rules”. Όπως έχω πει και στο παρελθόν, το πρώτο και το τελευταίο κομμάτι ενός δίσκου πρέπει να τον χαρακτηρίζουν, αλλιώς ξεχνιέται εύκολα από τους περισσότερους casual ακροατές. Και οι False Coda με ικανοποίησαν όσον αφορά το πρώτο κομμάτι της πρότασής τους.

Το “Blood on Eyes”, τελευταίο κομμάτι του δίσκου, μου φάνηκε — όσες φορές κι αν το άκουσα — σαν μια προσπάθεια να γεμίσουν μέσα σε επτά λεπτά όσα riffs τους είχαν περισσέψει από τα προηγούμενα κομμάτια, και αυτό με απογοήτευσε ιδιαίτερα.

Σε γενικές γραμμές, το Closer to the Edge αποτελεί έναν καλό και ιδιαίτερο δίσκο, ενώ οι False Coda δείχνουν να είναι μία μπάντα με αρκετές δυνατότητες για το μέλλον. Η μοναδική μου συμβουλή είναι να σταματήσουν να προσπαθούν τόσο πολύ να μπερδεύουν τους ήχους τους για να βγάλουν κάτι progressive, γιατί πολλές φορές σου δίνεται η αίσθηση πως έχεις αλλάξει κομμάτι στη μέση του άλλου, όπως συμβαίνει στο “Room of Pain”.