Architects – Holy Hell

by DrMR on Μάρτιος 22, 2019
Overview
Info

Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 9/11/2018
Label : Epitaph & UNFD

Στις 9 Νοεμβρίου του 2018, δύο χρόνια μετά το θάνατο του κιθαρίστα της μπάντας και κύριου συνθέτη της, Tom Searle , οι Architects κυκλοφόρησαν μέσω της Epitaph και της UNFD τον 8ο δίσκο τους με τίτλο “Holy Hell” . Παρά τις αντιξοότητες και την απουσία της κινητήριας δύναμης του συγκροτήματος, οι Βρετανοί κατορθώνουν να κυκλοφορήσουν τον πιο ώριμο και ισορροπημένο δίσκο της καριέρας τους. Η απώλεια του Τom και τα παρελκόμενα της, αποτελούν βασικό στιχουργικό theme και η μπάντα φαίνεται να γράφει μουσική πλέον με την κυριολεκτική έννοια του πάθους.

Το LP ξεκινάει με τέσσερα κομμάτια ΚΟΛΑΦΟΣ ( Death Is Not Defeat, Here after, Mortal After All, Holy Hell) που σε παίρνουν απ’ το χέρι και σε βάζουν απευθείας στο κλίμα. Με την πρώτη ακρόαση είναι εμφανές ότι οι Architects είναι πιο άμεσοι από ποτέ. Τα “αρχιτεκτονικά” ρίφς είναι εκεί για τους πιστούς φάνς αλλά πιο “μετρημένα”. Οι μελωδίες της φωνής είναι εκπληκτικά πιασάρικες αλλά όχι σαχλές . Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη αίσθηση, όμως, είναι ότι τα κομμάτια αυτά κατάφεραν να με κερδίσουν με την πρώτη ακρόαση. Ένιωσα για πρώτη φορά πόσο ειλικρινά είναι τα συναισθήματα της μπάντας, αυτή η ευθύτητα, κυριαρχεί σε όλη τη διάρκεια του δίσκου και αποτελεί το δυνατό του σημείο. Με λίγα λόγια, προκαλούν ενστικτωδώς συναισθήματα στον ακροατή και η ενέργεια του υλικού τους είναι αδιαμφισβήτητη. Το έκτο “τράκ” του δίσκου, “Royal Beggars”, εκπλήσσει με τα φωνητικά του Sam Carter (ειδικά στο κουπλέ και τη γέφυρα , έμεινα ΜΑΛΑΚΑΣ), επιβεβαιώνοντας ότι οι προσθήκες στον ήχο τους ήταν άκρως επιτυχείς και διεύρυναν εύστοχα το ηχόχρωμα της συγκροτήματος.

Το άλμπουμ περιέχει επίσης και τρία κομμάτια που ακολουθούν την συνταγή των εργολάβων του metalcore από την εποχή του “Lost Forever//Lost Together” (Damnation, Modern Misery, Dying To Heal) τα οποία είναι άκρως συμπαθητικά. Αιφνιδιαστική, ωστόσο, είναι η παρουσία του “Seventh Circle”, το οποίο σκάει με “machine head-ικό” ρίφφ από εκείνα που ο Robb Flynn ξέχασε να βάλει στο Catharsis . Πολύ δυνατό τράκ που δίνει ένα break στον ακροατή από τα υπόλοιπα, πιο συναισθηματικά φορτισμένα, κομμάτια του δίσκου. Στο τέλος του άλμπουμ έχουν τοποθετηθεί το “Doomsday”, που είναι το πρώτο κομμάτι του δίσκου που δημοσιεύτηκε το 2017, και το “A Wasted Hymn” που αποτελεί μια “ανακεφαλαίωση” μελωδικά και στιχουργικά του “δισκέτου”, με τον Carter να κλείνει το ταξίδι μας συνοδευόμενος από κλασσικά έγχορδα με το ανατριχιαστικό ” now it’s time to sink or swim, I’ve got nothing except this, holy ghost, nothing lasts forever”.

Συμπερασματικά, το “Holy Hell” είναι μια δουλειά που πλημμυρίζει από συναίσθημα. Κάποιες φορές είναι πόνος και θλίψη, άλλοτε είναι ωμή οργή αλλά το ζήτημα είναι ότι εκφράστηκαν όλα με τον πιο επιτυχημένο και άμεσο τρόπο από την μπάντα. Αποτελεί ένα άλμπουμ που δεν θα θεωρήσεις τα ρίφς και τα breakdowns φλύαρα, δε θα σου βγει να τους αποκαλέσεις mellow/corny και κυρίως , δε θα σε αφήσει να φύγεις χωρίς να το ακούσεις ολόκληρο.

Comments
Leave a reply

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Fonts by Google Fonts. Icons by Fontello. Full Credits here »