Angelus Apatrida – Cabaret de la Guillotine

by DrMR on Μάρτιος 22, 2019
Overview
Info

Ημερομηνία πρώτης κυκλοφορίας: 04/05/2018

Δισκογραφική εταιρία: Century Media Records

Παραγωγή – μίξη/mastering: Daniel Cardoso

Την πρώτη εβδομάδα του Μαίου του 2018, οι πλέον βετεράνοι – δυστυχώς υποτιμημένοι – thrashers “Angelus Apatrida” σε συνεργασία με την Century media, προσέφεραν στην metal κοινότητα έναν δίσκο που δεν μπορεί να περάσει καθόλου απαρατήρητος , ιδίως απο fans του ‘’αμερικάνικου’’ thrash.

Μετρώντας σχεδόν 20 χρόνια απο την δημιουργία της μπάντας (2000), το album “Cabaret de la Guillotine” είναι απόσταγμα μίας σκληρής και προσεκτικής δουλειάς και σε συνδυασμό με την αντίστοιχη εμπειρία έρχεται να διαμελίσει την άποψη ότι πλησιάζει η δύση του thrash metal και να μοιράσει απανωτά eargasms σε old school και όχι μόνο thrashers.

Ο δίσκος ξεκινάει με το τραγούδι ‘’Sharpen the Guillotine’’, το οποίο αρχίζει με μια σύντομη μπαλάντα-εισαγωγή και σε λιγότερο απο ένα λεπτό μπαίνουν ζεστά riffs και φωνητικά που θα τραβήξουν την προσοχή ακόμα και των πιό έμπειρων ακροατών. Συνεχίζει με ένα γρήγορο επιβλητικό pre-chorus που σου καθηλώνει την περιέργεια να ακούσεις τι ακολουθεί και εν τέλει καταλήγεις να ακούς το λίγο πιο μελωδικό (clean vocals) chorus χωρίς να δίνεις σημασία σε οτιδήποτε άλλο. Για εμένα είναι μακράν ότι καλύτερο έχει αυτός ο δίσκος.

Έχοντας ζεσταθεί πολύ καλά, συνεχίζουμε με το τραγούδι “Betrayed”, μία πολύ συμπαθητική προσθήκη στον δίσκο που διατηρεί τον ακροατή εντυπωσιασμένο. Στην ίδια κατεύθυνση σειρά έχουν τα: “Ministry of God”, “The Hum”, “Downfall of a Nation”, “One of Us”, “The Die Is Cast” και “Witching Hour”, όπου οι τύποι απλά μας βομβαρδίζουν με γρήγορα και “συμπαγή” riffs, ενίοτε πιό μελωδικά αλλά πάντα έχοντας τέρμα τα γκάζια μοιράζοντας απλόχερα τροφή για mosh pits χωρίς κάν να είναι on stage.

Πλησιάζοντας το τέλος του album, ακολουθεί η μπαλάντα “Farewell” που έρχεται στο καλύτερο σημείο του δίσκου, γεφυρώνοντας το ‘’κυρίως μέρος’’ με τον επίλογο με μία καλή σύνθεση.

Τέλος, έχουμε το “Martyrs of Chicago”, μία αποδεκτή προσθήκη στον δίσκο, ίσως όχι τόσο σημαντική όσο το “Farewell”, αλλά τίμια. Ο τίτλος προδίδει την πηγή έμπνευσης του τραγουδιού: τα γεγονότα της 4 Μαΐου του 1884 στο Chicago, όπου μία αρχικά ειρηνική πορεία σχετικά με συνθήκες και δικαιώματα εργαζομένων κατέληξε σε αιματηρή συμπλοκή μεταξύ αστυνομικών και διαδηλωτών, με νεκρούς και τραυματίες από όλες τις πλευρές.

Έν κατακλείδι, ο δίσκος αυτός είναι μία πολύ σημαντική δημιουργία. Διακρίνεται απο μία πολύ προσεκτικά οργανωμένη δομή μουσικά με ενδιαφέρον στίχους. Το μουσικό στύλ είναι αρκετά κοντά σε αυτό των Big 4, προσφέροντας μια πολύ καλή ακουστική εμπειρία.

Comments
Leave a reply

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Fonts by Google Fonts. Icons by Fontello. Full Credits here »